CONTO-NOVELA: ALFONSIÑA DOS MEUS AMORES: CAPÍTULO I

ALFONSIÑA DOS MEUS AMORES. CAPÍTULO I

Corría o ano 1946 A emigración estaba ao día en Galicia. Manoliño do Eixo, que así o

chamaban na vila, tivera que marchar para a Arxentina a gañar os cartos, que en Galicia

non podía case nin levar dous cachos e medio de pan á boca ,nun mesmo día.  Súa nai, viúva, con tres fillas máis, doulle catro patacóns que a pobre tiña aforrado para que

Manoliño puidese sacar o billete do barco que o ía levar ao seu destino.

Xa na Arxentina, Manoliño lembraba moi ben ese día que viñera para acá, xa hai hoxe

quince anos. Baixando a costa da súa casa cunha caixa como maleta, cunha chaqueta roída polos ratos ao igual que as dobladuras do seu pantalón que lle quedaba curto, e escoitando as súas veciñas dicir:

            -Deus queira que non faga coma seu pai!

-Tes razón, que marchou para a Pampa e non volveu nunca!

 -Polo menos este non deixa catro fillos mortos a fame!

-E unha muller enferma traballando e sabe Deus en que!

Manoliño recordaba estas verbas , como se fora hoxe. El non sería coma seu pai.  Volvería a Galicia. Volvería ver a súa nai, as súas irmás.  Xuntaría cartos para o billete de volta e para mercar un barco .Iría ao mar alá no seu pobo, coma o seu avó...

Todo esto pensaba Manoliño do Eixo cando pola porta aparece unha moza loura, ben parecida, cun vestido vermello de flores amarelas, moi peiteada cunha cinta tamén vermella e dirixíndose ao noso protagonista dixolle:

-Meu Manuel Xosé (Xosé, tamén se chamaba Manoliño, xa que era o seu visabó por parte de pai),

-que façés ahí?, Pero vos non ves que imos chegar tarde , meu ben, meu tesoro, meu amor.,dixo Alfonsina, collendo a cara de Manoliño cas dúas mans e dándolle un gran bico nos seus arrugados beizos.

-Acá estaba esperando por vos, miña ruliña, meu ben. Acaba de chegar a primaveira con esas frores no seu vestido.

-Xa sabés que hoxe ven papá a coñecervos. (Tin tin tin), Soou unha música de suspense...

Manoliño aínda non coñecía ao pai de Alfonsiña. Era un terratenente con moitos cartos.  Él sabía perfectamente que non era ben recibido na familia da súa amada. Era un pobre traballador das súas terras da que a malcriada Alfonsiña, namorárase perdidamente do noso Manoliño. O pai dela, nun principio, pensou que sería un capricho da rapaza, pero non era así.

            -Que vos pasa meu amor?, díxolle Alfonsina a Manoliño con agarimo.

            -Teño medo, esto non vai a ningures, non nos apoia ninguén de acá. E se ves a  Galicia conmigo?, alá estaremos mellor..

(Tin, tin tin, ) volveu a soar esa música de suspense outra vez...

            Nooonn!!! e vos toleaches, non me fagás isto Meu Manuel Xosé. Cando decidiches iso? Agora non podés marchar!

Alfonsiña rompeu a chorar e continúou :

-          Entregueime a tí.  Manuel Xosé! Vou ter un fillo con vos!

A rapaza caeu chorando de xeonllos.( Tin/  tin  /  tin) , agora soou música como de funeral.

A cara de Manoliño tornaba  blanca.

            -Que deçís? Estades  segura? E meu?

Tirínnnnnnn,( soa música de violíns...)

O pai de Alfonsina xusto estaba entrando pola porta, cando Manoliño pronunciaba  estas verbas.

O noso protagonista quixo tragar esas palabras, que non pensou. Solamente pronunciou. Aínda que non lle dou tempo a facer nada máis. O home de pelo branco, grande e forte, colleuno polo peito e botouno a patadas da  facenda. A rapaza choraba, suplicaba polo seu amado ao seu pai, pero xa nada podía facer, polo menos , de momento.

                                     Chelo do Xastre.