AMOR ADOLESCENTE
Ana esperábao día
a día á tardiña. Cando escoitaba ese ruído que noutro tempo lle parecera
espantoso, ía correndo ao alpendre da
súa avoa , coa saia levantada co vento, enferruxada de merenda que a súa nai lle fixera. –Ei ven, ca súa penca
na cara, a súa negra vestimenta. Desacelerando, mira para ela. Acelera. Pero
non se detén. Ana
sorrí. Desacelerou o seu corazón. Suspira. Mañá volverei a verte. E volta a
escribir outro poema.
Chelo do Xastre.
No hay comentarios:
Publicar un comentario