A Soedade en Tí

A SOEDADE EN TI

Queda, tranquila, soa.

Sentada nunha cadeira branca,

ollando ao mar.

Soñei que estaba a carón de ti,

coma  dí a canción.

Aínda que no máis escuro

do meu recuncho,

penso sempre en ti.

Xa non hai cadeira,

Nin xente, nin barco.

Nin navegante; só estás ti,

 e máis eu.

Agora xa todo é de cores amarelas,

azuis…Nada é negro.

Nin gris, nin branco,

nin vermello, a cor da sangue.

Das feridas que antano me deixaron,

pero que denantes xa curaron

e non queda nada delas.

Volvín nacer. Xa morrera .

Volvín a vida.

Tres invernos munha cárcere

de amargura, de dor;

 de cores escuras.

De camiños longos sen fin.

Sen esperanzas, sen ledicias,

sen amor.

Tres invernos fríos, chovendo,

orballando,xeando,ventando.

Camiñando sen roupa.

Por esas rúas, núa, desvestida

pola nube negra.

Buscando a primaveira,

a  ledicia, o sorriso, o desafogo.

 Procurar  o alento dunha folla que

se pousa  na sombra dunha árbore.

Buscando o verán,

O relucinte sol que decora

os nosos corpos.

As noites estreladas,

A lúa chea, a festa, as luces…

¡Que ledicia volver

outra vez a nacer!


Chelo do Xastre.